Zürafalı ve kurbağalı pijamasıyla yatağında yatan küçük bir çocuk düşün, perdenin arkasından korkunç bir canavarın çıkmasından ve bu canavarın kendisini öldürmesinden dolayısıyla da yarın bahçede yapacağı futbol maçını kaçırmasına neden olmasından korkuyor. Annesine dakikada bir soruyor:
“Anne orada canavar yok di mi?”
“Bir şey olmayacak di mi anne?”
Öyle bir duruma karşı annesinin onu koruyamayacağını pekala biliyor, eh koskocaman pembe bir canavar.
Aslında annesine sorarak yaptığı umudunu paylaşmaktan-pekiştirmekten başka hiçbir şey değil. Bu ısrarlı sorular annesinin onun bu umuduna katılmasına bir çağrıdır , katılması da yeterli değildir çocuk için, açık bir bencillikle, devamlı bu umutta annesinin onla beraber var olmasını istemektedir. Ve annesinin canını sıktığının farkında değildir.
Çocuk büyüyecektir elbette zamanla, ama sakın bir yanılsamaya kapılmayasın, büyümesi demek canavarın orada olmadığını düşünmeye başlaması demek değildir, orada olabileceği ihtimali güneş doğana dek hep onla beraberdir. Büyümesi demek, korkusunu kimseye göstermemesi, umudunu da kimseyi sıkmadan herkese gösterebilmeyi öğrenmesidir. Ama ışıkları açana kadar o korku ve o umut her zaman içindedir.
Ve o çocuk - ya da adam - hala karar verememiştir, büyümek iyi bir şey midir..?
“Hmm, Büyümek.” için 0 Yorum yapılmış.